Ik Schaamde Me Te Veel om Naakt te Zijn. Rollenspel Veranderde Alles

📅 November 16, 2025 • ⏱️ 10 min leestijd

Ik had nooit gedacht dat ik dit zou schrijven, maar hier zijn we dan. Jarenlang worstelde ik met iets waar ik nauwelijks over praatte, zelfs niet met mijn partner: ik kon niet tegen naakt zijn in zijn bijzijn. Niet vanwege hem. Vanwege mezelf.

De lichten bleven uit. Ik gleed zo snel mogelijk onder de dekens. Zelfs aankleden in dezelfde kamer voelde blootstellend. Mijn partner zei me dat ik mooi was, dat hij van mijn lichaam hield, maar zijn woorden kaatsten gewoon van me af. Ik kon ze niet geloven als ik ze zelf niet geloofde.

Het Probleem: Wanneer Je Lichaam Aanvoelt als de Vijand

Lichaamsschaamte is een van die dingen waar niemand echt over praat in relaties, maar relatiedeskundigen merken op dat het ongelooflijk veel voorkomt. Je hoort kwetsbaar te zijn met je partner, open, vrij. Maar hoe kun je vrij zijn als je constant elke hoek, elke curve, elk vermeend gebrek in de gaten houdt?

Ik wist, intellectueel gezien, dat mijn partner van me hield. Maar emotioneel? Ik kon niet voorbij de stem in mijn hoofd komen die alles catalogiseerde waarvan ik dacht dat het verkeerd was. Mijn buik was niet plat genoeg. Mijn dijen raakten elkaar. Mijn borsten hadden niet de juiste vorm. De lijst ging maar door.

"Ik hou van je precies zoals je bent," zei hij altijd. Maar het enige wat ik kon denken was: als je me echt zou zien, zou je dat niet doen.

Seks werd stressvol. Ik was zo gefocust op verbergen, op mezelf positioneren op manieren die "veilig" voelden, dat ik eigenlijk niet van het moment kon genieten. Ik was er fysiek, maar mentaal was ik een miljoen mijl verwijderd, geobsedeerd met de vraag of hij mijn gebreken opmerkte.

Wat We Probeerden (Dat Niet Werkte)

We probeerden de gebruikelijke aanpakken. Hij zou me meer complimenten geven. Ik zou proberen "positief te denken." We hielden de lichten gedimd en ik vertelde mezelf dat ik belachelijk deed. Niets daarvan werkte.

De complimenten voelden hol omdat ik ze niet geloofde. Positief denken voelde als liegen tegen mezelf. En de lichten uit houden? Dat betekende alleen dat ik me nog steeds verstopte.

Ik begon intimiteit helemaal te vermijden. Niet bewust, maar ik was te moe, te gestrest, te wat dan ook. Want intiem zijn betekende gezien worden, en gezien worden voelde angstaanjagend.

Het Keerpunt: Toen Fantasie Vrijheid Werd

Op een avond, na weer een ongemakkelijk intiem moment waar ik duidelijk niet aanwezig was, vroeg mijn partner of we iets anders konden proberen. Hij had rollenspel scenario's gevonden en stelde voor dat we ze eens zouden uitproberen.

Mijn eerste reactie? Absoluut niet. Rollenspel betekende kostuums, performance, nog zichtbaarder zijn. Maar hij legde het anders uit. "Wat als we vanavond niet onszelf zijn? Wat als jij iemand mag zijn die al dit gewicht niet draagt?"

Toen klikte het. Rollenspel ging niet over performen. Het ging over toestemming om buiten mezelf te stappen.

Hoe Rollenspel Echt Hielp

We begonnen eenvoudig. Het eerste scenario was niets uitgebreids. Gewoon vreemden die elkaar ontmoeten bij een hotelbar. Ik mocht voor een avond iemand anders zijn. Iemand zelfverzekerd. Iemand die niet mijn geschiedenis, mijn hang-ups, mijn lichaamsschaamte had.

En er gebeurde iets geweldigs: omdat ik niet "ik" was, beoordeelde ik mezelf niet op dezelfde manier. Het personage dat ik speelde zou zich geen zorgen maken over haar buik of haar dijen. Ze zou met zelfvertrouwen die kamer binnenlopen. Dus dat deed ik ook.

In de loop van de tijd probeerden we verschillende scenario's. Elk gaf me de kans om verschillende versies van zelfvertrouwen te belichamen. Een mysterieuze verleidster. Een krachtige directeur. Een vrijgevochten kunstenaar. Geen van hen maakte zich zorgen over hun lichaam zoals ik deed.

De doorbraak kwam ongeveer drie maanden later. We deden een "glamoureuze spion" scenario, en halverwege ving ik mijn reflectie op in de spiegel. In plaats van mijn gebruikelijke kritische stem, dacht ik: "Zij ziet er ongelooflijk uit." En toen realiseerde ik me: zij was ik.

Wat Veranderde (En Wat Niet)

Ik wil eerlijk zijn: rollenspel heeft niet op magische wijze al mijn lichaamsbeeldproblemen opgelost. Ik heb nog steeds dagen waarop ik me onzeker voel. Maar iets fundamenteels is verschoven.

Ik leerde dat zelfvertrouwen niet gaat over een "perfect" lichaam hebben. Het gaat over je lichaam volledig bewonen, hoe het er ook uitziet. De personages die ik speelde waren niet zelfverzekerd omdat ze foutloos waren. Ze waren zelfverzekerd omdat ze hun recht om ruimte in te nemen niet in twijfel trokken.

"Iemand anders spelen leerde me hoe ik mezelf moest zijn."

Nu voelt intimiteit anders. Ik monitor mezelf niet constant. Ik kan echt aanwezig zijn. Soms doen we nog steeds rollenspel scenario's. Soms niet. Maar hoe dan ook, ik heb geleerd mijn waarde te scheiden van mijn uiterlijk.

Mijn partner zegt dat hij ook het verschil merkt. Niet in hoe ik eruitziet (want dat is nooit veranderd), maar in hoe ik mezelf draag. Ik ben nu echt bij hem, in plaats van gevangen in mijn eigen hoofd.

Praktische Tips Als Je Ook Worstelt

Als lichaamsschaamte je intimiteit beïnvloedt, hier is wat ons echt hielp:

• Begin met lage-druk scenario's: Kies rollenspel scenario's die makkelijk en leuk voelen, niet intimiderend. "Vreemden bij een bar" is veel minder intens dan uitgebreide fantasiescenario's.
• Focus op karakter, niet kostuum: Je hebt geen speciale outfits of rekwisieten nodig. De mentale verschuiving is belangrijker dan de visuele.
• Gebruik het als oefening voor zelfvertrouwen: Merk op hoe je personage zou bewegen, spreken, bestaan in hun lichaam. Probeer dan beetje bij beetje die energie in je gewone leven te brengen.
• Communiceer met je partner: Laat hen weten waarmee je worstelt. Onze relatiequizzen hielpen ons elkaars perspectieven beter te begrijpen.
• Wees geduldig met jezelf: Dit is geen snelle oplossing. Sommige nachten zul je je zelfverzekerd voelen. Sommige nachten niet. Dat is oké.

Het Grotere Plaatje

Terugkijkend realiseer ik me dat lichaamsschaamte nooit echt over mijn lichaam ging. Het ging over controle, veiligheid en waardigheid. Ik dacht dat als ik gewoon mijn lichaam kon fixen, ik me eindelijk goed genoeg zou voelen. Maar zelfvertrouwen werkt niet zo.

Rollenspel gaf me een achterdeur naar zelfvertrouwen. Het liet me zelfverzekerdheid passen als een kostuum totdat het natuurlijk begon te voelen. Het liet me zien dat hoe ik me in mijn lichaam voel een keuze is, geen feit.

Ik zeg niet dat iedereen rollenspel moet proberen. Maar ik zeg wel dat soms de oplossing voor diepgewortelde schaamte niet is om het frontaal te confronteren. Soms is het een zijdeur vinden, een manier om langs je verdedigingen te sluipen en jezelf te verrassen.

Voor ons was die zijdeur doen alsof we andere mensen waren totdat ik me herinnerde hoe ik mezelf moest zijn.

"Het lichaam dat je nu hebt is het enige dat je krijgt. Je kunt je leven besteden aan ertegen vechten, of je kunt leren erin te leven. Rollenspel leerde me hoe ik voor de tweede optie kon kiezen."

Als je worstelt met lichaamsschaamte, weet dan dat je niet alleen bent. En weet dat er wegen vooruit zijn, zelfs als het niet de wegen zijn die je verwachtte.